We zagen hetzelfde

In januari 2026 spraken Celal en ik af om een biertje te doen. Gewoon om even bij te praten.

Ik had net afscheid genomen van mijn vorige baan en was bezig om ruimte te creëren in mijn hoofd. Ik zat in de fase waarin weinig nog vanzelf ging: zoekend, balans kwijt en zonder plan.

(En eerlijk: ook geen idee waar ik moest beginnen.)

We hadden het veel over het werk. Mijn werk, zijn werk en over wat we tegenkwamen, wat ons opviel en vooral wat ons irriteerde.

In verschillende organisaties, rollen en situaties zagen we steeds hetzelfde terug. Er werd hard gewerkt, maar het echte gesprek bleef uit.

Overleggen genoeg. Actiepunten, plannen, lijstjes. Alles leek te kloppen. En toch… niet.

Irritaties bleven onder de oppervlakte, dingen werden voor elkaar opgelost in plaats van besproken en hetzelfde probleem kwam gewoon weer terug.

En vooral veel pappen en natgehouden.

We spraken over het besef dat er van alles wordt gedaan om het werkend te houden, maar zelden wordt gezegd waar het echt over gaat. Dat er wordt verzacht, omzeild en aangepast, terwijl juist daar het probleem zit.

We zeiden tegen elkaar: hier moeten we iets mee!

Onze eerste gedachte was om training geven. Maar we dachten terug aan al die trainingen die we zelf ooit hadden gehad. Nog een model, nog een stappenplan, waarvan we de inhoud allang vergeten zijn, maar de lunch nog prima kunnen herinneren.

En we zeiden tegen elkaar: nee, dit moet iets anders zijn.

Want laten we eerlijk zijn: de meeste mensen weten prima hoe het moet. Ze doen het alleen niet. En daar zit precies het probleem.

Na ongeveer 7 speciaal biertjes (denk ik, het zouden er ook 8 geweest kunnen zijn, of 6) spraken we af onze gedachten op te gaan schrijven. Als we hier iets mee zouden willen doen, wat zou dan onze missie zijn, onze visie en hoe zouden we ons positioneren?

Ieder op zijn eigen laptopje zijn we gaan schrijven en bouwen. We stalkten elkaar met onze gedachten en ideeën. Soms briljant. Soms ook vooral veel.

Maar het kreeg vorm en het enthousiasme en vuur groeide.

Zo is SCHUURKRACHT ontstaan.

Tenminste het idee. De eerste vorm van wat het later zou worden.

Nog zonder naam, maar met alles wat het nodig had: twee mensen die er vol van gingen, twee hoofden die net even anders werken en elkaar daar feilloos vonden.

Niet omdat we iets nieuws wilden verzinnen. Maar omdat we zien wat er gebeurt als het echte gesprek uitblijft.

Geen trainingen om te oefenen, maar interventies die het gesprek onvermijdelijk maken.

Omdat daar de beweging zit.

En als je eerlijk bent, herken je het waarschijnlijk.

Dat er iets speelt, maar het niet wordt uitgesproken.

Dat gesprekken eromheen blijven draaien.

Dat het energie kost, zonder dat het echt iets oplevert.

Daar werken wij.